Daar loop ik dan. De zon schijnt fel over de strak geasfalteerde weg.Om mij heen zie ik verschillende mensen nerveus heen en weer lopen.Veters worden gestrikt, beenspieren worden opgerekt. Terwijl ikverwonderd rondkijk, hoor ik in de verte het geluid van een helikopter.Het is dus waar, dit jaar zal de halve marathon van Zwolle, in eenx91Tour de Franceachtigex92 setting worden verlopen. Ik kijk op mijnhorloge en besef dat het voor mij volledig onzinnig is om al aan mijnwarming up te beginnen. De afgelopen weken heb ik me optimaalvoorbereid op deze krachtmeting. Veel getraind, veel wedstrijdengelopen, gezond gegeten en de nodige biertjes afgeslagen. Dezewedstrijd betekent veel voor me. Al in februari had ik me ingeschrevenen sindsdien heb ik er frequent over gesproken met mijn vrienden.

Een glimlach kan ik op dat moment niet onderdrukken. Mijn vriendenmoeten haast gek van me zijn geworden. Elk gesprek dat gevoerd werdkwam op een gegeven moment uit bij deze dag, 13 juni 2009. x93Wat ga jehet weekend doen, Marco?x94 werd me vaak gevraagd en het antwoord wasmaar al te vaak: x93Ik ga hardlopen, een rondje fietsen over het parcoursen nog maar even langs de hardloopwinkel om nieuwe kleding aan teschaffenx94. Wat de meeste mensen dan niet wisten was dat ik daarnaastook allerlei tijdschemax92s uitschreef, afstandmeten.nl inspecteerde ennaging wat er in voorgaande lopen goed en fout was gegaan. Maarjax85 waarhet hart vol van is daar stroomt de mond van over. Iedereen die me goedkent weet dat deze wedstrijd veel voor me betekend. En nu sta ik hier,ruim een uur voor de start, op het plein voor het stadskantoor, tepeinzen over wat er komen gaat vanavond.

In de verte zie ik een aantal bekenden staan en ik besluit even eenpraatje te gaan maken. Moeder en dochter gaan vanavond de 4 EngelseMijlen lopen. Vorig jaar heb ik deze afstand, met veel plezier,gelopen. Nog snel geef ik ze het advies, wat extra water te drinken omzo te voorkomen dat de benen al verzuren voordat ze onderweg zijn. Naze succes gewenst te hebben, loop ik verder. Achter het stadskantoorvind ik ze. De Kenianen, deze mannen zullen straks om de overwinninggaan strijden. Hun smalle benen lijken op luciferhoutjes, en toch ziter een ongekende power achter. Heel even komt de gedachte in me op omeven met ze mee op te lopen. Ha! Al die mensen zullen naar me kijkenalsof ik ook een van de favorieten ben. Toch maar niet doen, Marco!Blijf jezelf en blijf geconcentreerd op je eigen race!

De omroeper kondigt volkszanger Harm Wolters en dat is voor mij hetmoment om mijn warming up te beginnen. In een rustig tempo loop ik inde richting van het politiebureau. Daar aangekomen zie ik een hekjestaan waar ik wat rek en strek oefeningen doe. Terwijl ik mijn armen inde lucht steek, klopt er een man van een jaar of 40 op mijn schouder.x93Hallo, het lijkt wel of iedereen zijn startnummer op de buik draagt,moet dat?x94 Diep van binnen doet het me plezier dat ik deze man hieraantref. Ik zeg: x93Ja, het is beter x92t nummer op de buik te dragen,zodat men kan zien wie er aankomtx94. Onhandig probeert de man zijnstartnummer van zijn rug af te halen. Ik besluit hem te helpen, haal deveiligheidsspelden los en overhandig hem het startnummer weer. Danvraag ik hem wat zijn doel is voor vandaag. Hij antwoord me: x93Pfffx85 eenecht doel heb ik niet, zou de 21 kilometer graag uitlopen. Maar ik heber wel vertrouwen in, van de week heb ik al een stukje hardgelopen engisteren zijn daar deze hardloopschoenen bij gekomenx94. Op dat momentsla ik haast achterover van verbazing! Deze man gaat de uitdaging van21 kilometer aan met een training en gloednieuwe hardloopschoenen. Watzal hij blaren hebben na afloop, maar toch heb ik ook bewondering voordeze man. Zonder te weten wat hem te wachten staat gaat hij hetavontuur aan. Na elkaar succes gewenst te hebben trek ik een paar kortesprintjes om de spieren nog wat warmer te maken.

Inmiddels zijn de lopers van de 4 Engelse Mijlen vertrokken. Endaardoor ben ik nu in staat om te inventariseren wat voor mensen ervanavond meelopen. Het valt me ineens op, dat ik een van de jongstedeelnemers ben. De meeste deelnemers lijken doorgewinterderecreatielopers, met dikke kuitspieren, een serieuze uitrusting engeconcentreerde blik. Dan zijn er de eendagsvliegen, de mannen envrouwen die zich de afgelopen maanden hebben opgeladen voor deze enewedstrijd om zich voor vrienden, familie en collegax92s te bewijzen. Nadeze ene halve marathon zullen ze het voor gezien houden en dehardloopschoenen veilig opbergen in de kast. Diep van binnen weet ikdat deze mensen eigenlijk gelijk hebben, het is gekkenwerk om je iederekeer weer kapot te lopen op een afstand of een tijd. Het zou niet nodigmoeten zijn om je iedere keer opnieuw te hoeven bewijzen. Fijn dat zemeelopen!

Links van me zie ik een grote groep hardlopers in de schaduw van eengroot gebouw zitten. Deze mensen willen niet nu al in de volle zonstaan, de warmte moet buiten de deur gehouden worden totdat men vanstart gaat. Opnieuw een glimlach. Ik denk terug aan afgelopen woensdag.Op die dag liep ik met mijn vrienden Patrick, Richard en Diederick eenwedstrijd over 5km. Voor de start stonden bijna alle hardlopers teschuilen voor een paar druppels water, terwijl we wisten dat we hoe danook nat zouden worden. Vandaag was het dus precies hetzelfde, iedereenweet dat het straks heet gaat worden en daarom gaan er tientallenlopers rustig in het schaduwrijke gras zitten.

Ik kijk op mijn horloge en zie dat er nog een kwartiertje te gaan istot aan de start. Oei, de tijd is toch sneller gegaan dan ik dacht.Snel nog even langs de toiletten en dan naar het startvak. Dat valteven vies tegen, er staan al veel meer mensen klaar dan ik verwachthad. Dit zal betekenen dat ik in het begin veel mensen zal moeteninhalen en me niet gek moet laten maken. Mijn hartslag is inmiddelsopgelopen naar 85 en de adrenaline stroomt door mijn hele lichaam. Nog10 minuten, (Dit keer loop je hem helemaal uit!), Nog 5 minuten(Vergeet niet te genieten, want lopen is je hobby), 4minuten (Heb ikniet teveel gedronken?), 3 (Wie zullen er allemaal staan te kijken?), 2(x85.Concentratiex85.), 1 (x85hoogspanningx85). PANG! En we zijn weg!

Hoewel weg? Dit gaat wel erg langzaam. Met een snelheid van slechts10 km/h loop ik in de richting van het Hanzebad. Ik wil sneller, maarhet kan niet. Overal om me heen zijn lopers, die rustig, alsof er nietsaan de hand is, de eerste kilometer volbrengen. Gelukkig! Daar in detunnel is meer ruimte, ik pak de buitenkant en haal de eerstetientallen lopers in. Weer buiten gekomen, schiet ik een stoep op enkan ik op het allerlaatste moment een paaltje ontwijken. x93Rustigblijven, Marco!x94 We lopen de binnenstad in, en daar zie ik mijn eerstesupporter staan. Peter heeft een mooie plek gevonden op de brug vlakvoor de Sassenpoort. Dat geeft al meteen een lekker gevoel en ikversnel nog een beetje.

Ik ga de eerste volle ronde in en hoor de speaker omroepen dat ikinmiddels al ruim achterloop op de koplopers. Niet dat ik de intentiehad om ze bij te houden, maar toch! In de loop van de eerste rondekrijg ik steeds meer ruimte en ben ik minder bezig met afremmen en weerdoorversnellen dan in het begin. Achterop de Wethouder Alfrinkweg hoorik getoeter en gefluit. En ja hoor, daar zijn ze alweer! De Keniaansemannen zetten me al op een ronde! Ik pak een spons aan en drink watwater, en concentreer met op mijn eigen loop. Het is warm, misschienwas het beter geweest die spons vast te houden.

Bij het ingaan van de 2e ronde, is het weer druk op het parcours, ikwurm me langs een aantal lopers en ren rakelings langs de hekken. Ikweet dat dit dom is en dat dit me tijd gaat kosten op het einde maar ikkan het geduld even niet opbrengen om hier, in het centrum, met al dieduizenden toeschouwers, rustig aan te doen. Even later ben ikhalverwege de halve marathon en ondanks het feit dat ik een goed gevoelheb over mijn loop tot nu toe loop ik al flink achter op mijn doel omgemiddeld 12km/h te halen. Ik besluit de tijd van me af te zetten, maarwel lekker te blijven lopen. Nog een spons, nog een beetje water, evenzwaaien naar wat supporters, duim omhoog en weer de klim naar de topvan de Hortensiabrug! Leuk dat de Keniaanse dames, me hier in halen.Met de helikopter boven mijn hoofd lijkt die een heuse Alpen col!

Mijn hartslag is wat rustiger geworden, als ik voor de 3e keer hetcentrum in loop. Nog een ronde van 6 kilometer en ik ben er! Toch weetik dat het zes lange kilometers zullen worden. Mijn kuiten zullenvollopen, kramp ligt op de loer en mijn lichaam zal gaan schreeuwen omrust. Dit gaat een psychologische test worden. Kan ik dit keer depijntjes wel uitschakelen en de volle 21 kilometer uitlopen? Al snelloop ik weer langs de Zwolse gracht, wat leuk weer staan deze 3 bekendesupporters me aan te moedigen! Bij popcentrum Hedon is er een DJ diebegrijpt wat een vermoeide hardloper nodig heeft. Keihard dreunen deklanken van Kernkraft 400 door de boxen! En mijn snelheid gaat weervoor even omhoog.

Linksaf: x93Knie je houdt je rustig hxe8?! Bij de rotonde rechtdoor, ikgeef mijn bidonnetje door aan een hardloper die zo te zien wel watextra water kan gebruiken. Rechtsaf: x93Die waterpost mag je nietmissenx94. x93Hxe9, waar zijn die sponzen gebleven?, niet zeuren dan gooi jedie beker water maar in je gezichtx94. We lopen langs de Oosterkerk en inde hoek zie ik mijn ouders en zusje staan. Erg aardig dat ze de heleavond al langs het parcours staan. Linksaf: x93Ken ik een goede masseur?Mijn spieren verdienen ontspanningx94. Ik loop op de Hanekamp in derichting van de rotonde waar ook weer bekenden staan die iedereen evenenthousiast aanmoedigen. Rechtsaf: x93Nog maximaal 3 kilometer, je gaathet halen, de vorige keer ging je hier kapot. Nu niet je bent nog fit!

Aan het einde van de Wipstrikkerallee staat de burgermeester. Ik groethem even en sla rechtsaf de Hortensiabrug op. De laatste keer dezeakelige klim op. x93Hxe9, dit voelt goedx94. Langs me heen wandelen meerderehardlopers de brug op. Het lukt ze niet meer door te rennen. Maar ikren nog, en ik ben al bijna boven! x93Kom op, Jongen je kunt hetx94 hoor ikvanaf de zijkant. Ik steek mijn tong uit om te laten zien dat ik welmoe ben.

De laatste kilometers gooi ik mijn armen verder omhoog, het tempo kannet iets omhoog. Ik loop over het kerkbruggetje, ren het centrum weerin, over het gasthuisplein, langs hordes publiek en dan eindelijk,eindelijk is daar de finish! Mijn armen steek ik in de lucht en metmijn hoofd een beetje schuin omhoog finish ik de halve marathon vanZwolle!

Het was een bijzondere ervaring om in Zwolle de halve marathon telopen. Ik wil iedereen die me heeft aangemoedigd langs het parcoursbedanken. Ook de mensen die via andere wegen mij hebben gesteund wil ikgraag bedanken!

x93 Om een halve marathon te finishen moet je niet alleen naar detijd kijken maar vooral ook durven te genieten van al het moois om jeheenx94

10 kilometers lang,
Een wedstrijd met begin en eind,
Vele gedachten houden me aan de gang,
Een vriend die in de verte verdwijnt,

10 kilometers lang,
Rennen over wegen en paden,
Bekend parkoers vanaf de aanvang,
Hopend op nieuwe heldendaden,

10 kilometers lang,
Doorgaan zonder enige redenering,
Soms voelt het als een marteling,
Altijd de hunkering naar wat waardering,

10 kilometer lang,
Lopen in groepjes of alleen,
De ultieme vrijheid voelen zonder dwang,
Kilometers achtereen,

10 kilometers lang,
Twijfels in je hoofd proberen te verzetten,
Verschillende denkbeelden vechten om voorrang,
Ondertussen op de wedstrijd letten,

10 kilometers lang,
Om me heen mannen en vrouwen,
Voor vermoeienis zijn ze allemaal niet bang,
In de wedstrijd zoekend naar vertrouwen,

10 kilometers lang,
Af en toe een stekende versnelling
Plotselinge vrees voor een pijnlijke afgang,
De tegenstander soms een ware kwelling,

10 kilometers lang,
Vrolijk zijn en hopen,
Op een PR of op het eind een mooie rang,
Elke keer weer harder lopen,

10 kilometers lang,
Vrezen voor blessures en leed,
Doorgaan of stoppen altijd weer die gewetensdrang,
Of de tijd wel nuttig is besteed,

10 kilometer lang,
Dromen en idealen zingen door mijn geest,
Angst en twijfels plak ik achter het behang,
Deze wedstrijd is niet voor niets geweest,

10 kilometer lang,
De finish komt in zicht,
Applaus en aanmoedigingen klinken als een lofzang,
Op dit moment heb ik me driekwartier gericht!

10 kilometers lang,
Een wedstrijd met begin en eind,
Emoties hou ik moeizaam in bedwang,
Wachtend op diegene die voor mij aan de finish verschijnt!

Kruipen door krappe bunkers uit WO2,
Bowlen voor 3 euro,
18 kilometer rennen zonder er erg in te hebben door de mooie natuur,
Om half elf ‘s ochtends wijn drinken,
Hout sprokkelen in het bos,
Heuveltje op, heuveltje af, prachtige uitzichten!
Volle aquariums in de supermarkt,
Genieten van goede gesprekken,
In een oude volkswagen scheuren over hobbelweggetjes,
Picknicken in de ochtendzon,
Meters bier drinken in de shopping mall,
Heel veel lopen,
Kasteel bewonderen in Trakai,
Een chipszak met je leven beschermen,
Bandjes luisteren in het centrum van Vilnius,
Worstjes roosteren in het kampvuur,
Zien dat Europa echt wel goed doet,
Midden in de nacht World of Warcraft spelen omdat je anders toch telkens wakker bent,
In Kaunas door een blind museum lopen,
Met Kevin en Thomas een ijskoud meer in springen, omdat een meer is om in te zwemmen!
Vervolgens weer warm worden bij het vuur en daar je knieen branden
Traditionele broodjes proeven,
In slaap vallen, terwijl je op de bus wacht,
Mensen goed leren kennen,
Uitleg krijgen over mijn Litouwse sterrenbeeld,
Met de trein stoppen op stations midden in het bos,
Ontzag hebben voor wel erg grote politieagenten,
Prachtige zonsondergangen zien aan de oever van de rivier,
Nadenken over wie katja nou eigenlijk is,
Met de hele groep een boom inklimmen,
Door nauwe steegjes lopen en daar bijzondere gebouwen zien,
Proberen een paar woorden Litouws te begrijpen.
En zo gebeurde er nog wel meer!

Het was een geniale week!
EGEA (en iedereen die mee was)bedankt!

…In het midden van de nacht steek ik de grens tussen Nederland en Duitsland over.
Het is inmiddels precies een jaar geleden deze grens voor het eerstoverstak. Op dat moment leek het een geheel normale grensovergang maarnu ik hier weer ben weet ik wel beter…

…Een jaar geleden liep ik op deze grond voor het eerst in mijnleven mee in een hardloopwedstrijd. Het was een memorabele dag waaropik spontaan verliefd werd op deze bijzondere sport.
In de twaalf maanden na de batavierenrace nam ik deel aan eenzevental wedstrijden. De afstanden waren soms kort soms lang, soms washet heet soms was het koud. Vaak stonden er vele mensen langs de kant,onbekende mensen die me vooruit schreeuwden en me hielpen om nieuwegrenzen te verleggen. En altijd was er dat heerlijke gevoel na definish…!

…Dat heerlijke gevoel heb ik nu ook, ik ben weer terug waar alles isbegonnen en voor de 8e keer probeer ik een goede tijd te lopen. Ik voelme goed en sterk, ben blij dat ik in deze nacht kan doen waar ik voorgetraind heb…

…Die trainingen waren niet altijd eenvoudig en blessures lagen op deloer. Toch was er altijd de wil om door te gaan, niet op te geven enbovenal te genieten van alles om me heen…

…Van de omgeving kan ik op dit moment helaas weinig zien. Hetenige wat ik zien kan, zijn de lichtjes van de hardlopers die voor mijuit lopen. Ik versnel en haal een paar lampjes in, de etappe ishalverwege en ik denk aan al die andere bekenden die verderop vandaagook gaan lopen tijdens deze Batavierenrace…

…Patrick is er al vanaf het begin bij. Op de Utrechtseweg rendenwij onze eerste kilometers. We plaagden elkaar met eindsprintjes, weraakten buiten adem, deden elkaar pijn met versnellingen en onverwachteacties tussendoor. Maar na elke training was er weer tijd om bij tekomen en te praten over alles wat er onderweg gebeurd was. Door tehardlopen ontstonden nieuwe kansen en nieuwe dromen. Die me echtgelukkig maken…

…Inmiddels ben ik al 5 kilometer onderweg en hoewel ik moe zoumoeten worden voel ik steeds meer energie door mijn lichaam stromen,heerlijk is het! Ik haal steeds meer lopers in. En eigenlijk is het weljammer dat de finish alweer dichtbij komt want met dit ritme wil ik nogwel even doorgaan…

…Gedurende het jaar werden de sportschoenen verruilt vooraangemeten hardloopschoenen, er kwam een nieuwe outfit en het plezierin de sport werd alleen maar groter, alles begon bij mijn allereersteBata…

…Ik sla links af, ga nog een keer recht en een laatste keerlinks. Ik hoor de aanmoedigingen en trek een laatste sprint richtinghet wisselpunt. Een halve minuut later ben ik binnen, blij en opgeluchtdat ik weer een heerlijke loop heb meegemaakt…

De Bata 2009 was weer een groot feest!
Mijn team Opzij Opzij Olympos eindigde 45e!

Ik droom inmiddels over de volgende wedstrijden

De muziek op mijn kamer staat net iets harder dan normaal. Het nummerDreamland van DJ Ross schalt uit mijn boxen. Ik zucht eens diep, neemeen slok water en trek mijn hardloopschoenen strak aan. De adrenalinestroomt inmiddels door mijn lijf.

Vandaag doe ik mee aan de ROC 5km run, met start en finsh op hetJaarbeursplein. Over ruim 2 uur zal de start zijn en daarom zit ik nuop de fiets.

Ik fiets langzaam en in een lage versnelling. Alsof ik op deze manier energie kan sparen voor de wedstrijd.

Mijn gedachten gaan terug naar 8 dagen geleden toen ik in Rotterdameen heerlijke wedstrijd liep. Zou ik het weer kunnen? Mezelf opnieuwkunnen verbeteren? De 5 kilometer tijd in Rotterdam was 22.55 zou ikdaar onder kunnen lopen?

Om klokslag 2uur sta ik voor de ingang van de jaarbeurs. Mijnstartnummer schitterd in de zon en terwijl grote groepen hardlopers meaan alle kanten voorbij lopen, wacht ik op mijn huisgenoot Richard dievandaag voor het eerst aan een hardloopwedstrijd meedoet.

Ik denk terug aan een jaar geleden toen ik voor het eerst eenofficiele wedstrijd ging lopen. Het was warm die dag in IJsselstein enik zou die dag de kwart marathon gaan lopen. Maar door mijn groteenthousiasme, de veel te snelle start en het hete weer was mijn eerstekennismaking met de hardloopsport niet bepaald positief geweest.

5 minuten later komt Richard aanlopen. We zijn er klaar voor enlopen wat heen en weer om de spieren op te warmen. Na wat rekken enstrekken lopen we het startvak in.

Omdat we niet de eersten zijn in het startvak, moeten we ons naar vorendringen zodat we niet al bij de start tegen een grote achterstandaanlopen. 5 minuten later klinkt het startschot, en weg ben ik.

In de eerste meters richting de Croeselaan schiet ik voorbij aanallerlei deelnemers. Mijn start moet wel goed zijn omdat het parcourssteeds smaller zal worden.

Al na enkele minuten wedstrijd loop ik in een klein groepje. Hettempo ligt hoog, iets te hoog zelfs. Op het moment dat ik xe9cht buitenadem dreig te raken laat ik het groepje gaan en begin ik aan mijn eigenrace.

Bij de 2e kilometer haak ik een wagonnetje aan bij een atlete vanHellas. Is dit niet laf van mij? Moet ik niet voor haar gaan lopen ommijn kracht te tonen? Nee! Niet doen! Zij traint hier vast harder voordan jij! Loop je eigen race! Als ze van je af wil moet ze zelf maarharder gaan rennen!

We lopen over het kanaal en ik ren nog steeds achter haar aan. Ikvoel dat de kracht, die ik met mijn snelle start had verloren, weerterug begint te keren in mijn lichaam. Tijd voor actie dus! Ik haal dedame van Hellas in en soepel loop ik bij haar weg.

Nu loop ik echt alleen en ik heb nog maar een kilometer te gaan. Wat ishet heet! Nu mag je niet meer kapot gaan Marco! Kom op, doe het, pakdat PR….

Mijn ogen knijp ik tot spleten, mijn armen zwaai ik harder heen terwijl mijn tempo langzaam oploopt.

Bij de stoplichten rechts, dan nog 400 meter. Ik zie de boog van definish in de verte langzaam dichterbij komen. Nog 200, mensen juichenlangs de kant van de weg, nog 100 meter, nog 50, nog 10 en dan…

Ik voel een spons in mijn nek. Het water loopt over mijn rug enbenen naar de grond. Stoom stijgt op de lucht in, ik zet mijn armen inm’n zij en kijk hijgend achterom naar het scorebord. Een grote lachverschijnt op mijn gezicht want ik weet het opnieuw een peroonlijkrecord!

5000 meter in 22.10

Ik schrik op van een harde knal, om me heen beginnen mannen en vrouwen, groot en klein plots te rennen…

De Rijnmondloop 2009 is van start, en ik loop mee! Schuin rechts voorme zie ik een jongen van een jaar of 25. Hij ziet eruit als een snelletegenstander, vlotte zonnebril en een fel geel hardloopshirt aan. Ikvoel nu al dat het lastig gaat worden voor hem te eindigen.

Het is dringen geblazen in de eerste kilometers, ik moet naar voren omkans te blijven houden op mijn voornaamste doel van vandaag. Ik wilnamelijk mijn PR op de 10km aanscherpen en daarvoor is een tijd nodigonder de 47,45.

Onder luide aanmoedigingen loop ik de Erasmusbrug op. We zijninmiddels bijna 2 kilometer aan het lopen en eindelijk heb ik watruimte om me heen. Ik voel me goed en het ritme dat ik heb bevalt meprima!

Het lange lint hardlopers slingert zich langs hotel New York, in derichting van de Laan op Zuid. Op de kaart heb ik gezien dat deze weglang is, dus is het van belangrijk geconcentreerd te blijven.

Bij het keerpunt zie ik hem plotseling weer! De jongen in het geleshirt die ik bij de start zo hoog inschatte loopt maar zo’n 100 metervoor me. Het zou toch fantastisch zijn als ik hem kan bijhalen.
Even later passeer ik het 5km punt in 22.55, ik lig mooi op schema voor een nieuw PR!

Het weer is prima, de zon schijnt waardoor ik het langzaam aan toch eenbeetje warm begin te krijgen. Bij de drinkpost besluit ik een bekertjewater aan te pakken, snel giet ik wat water op mn hand en slurp hetnaar binnen. De rest van het bekertje gooi ik in mijn gezicht.

De Laan op Zuid brengt me terug in de richting van de Maas. Het geleshirt komt uiterst langzaam dichterbij. Ik voel dat ik hem kan pakken!

Inmiddels ben ik in een klein groepje terecht gekomen, we slaan linksaf en komen aan bij de voet van de Willemsbrug. Ik besluit me los temaken van de groep en in mijn eigen tempo, met kleine stapjes deze tochwel stijle brug op te lopen.

Mijn ademhaling is wat zwaarder aan het worden, en ik vraag me afwanneer ik nou eindelijk op de top van deze brug aankom. Terwijl ik hetdenk schiet een kleine jongen mij rechts voorbij.

Het verbaast me, deze jongen kan nooit ouder dan 14 jaar zijn, hoekan hij mij nou ooit inhalen. Ik besluit het niet toe te staan dat hijvoor me loopt, en terwijl we de Willemsbrug afdalen versnel ik wat.

We lopen over de Maasboulevard. En ik heb aansluiting gevonden bijmijn 14jarige belager. Ondertussen zijn de fans duidelijk op de handvan mijn concurrent, en moedigen hem aan.

Zo gaat het niet langer, ik besluit aan te vallen en de laatste 2kilometers van de race alles te geven. De 14 jarige haakt net zo snelaf, als dat hij mij voorbij kwam lopen. En terwijl ik glimlach over ditkleine succes zie ik 10 meter voor me het gele shirt!

Wow! Dit had ik nooit verwacht ga ik hem dan ook nog inhalen? We slaanrechtsaf en zetten koers op de Coolsingel. Ik kijk op de klokken van deverschillende tramhaltes. Ik moet echt doorlopen voor een goede tijd.

Op de Coolsingel is het druk en rumoerig. De supporters geven mijnog een extra adrenaline stoot en ik zet aan voor een eindsprint. Ik gahet gele shirt uiteindelijk 350 meter voor de finish voorbij en finish,met mijn handen omhoog, in een nieuw PR van: 45.56!

Gisteravond was het dan zo ver! Al een aantal weken keek ik uit naar deze wedstrijd. Mijn FC Zwolle zou het in de kuip opnemen tegen het ‘grote’ Feyenoord. Tijdens de wedstrijd was daar echter niets van te merken. Fc Zwolle speelde brutaal en ging er vol goede moed tegenaan! Na een vroege 1-0 achterstand, kwam Zwolle steeds beter in de wedstrijd, hevig aangemoedigd door de fanatieke aanhang in het Uit-vak.
Vlak voor rust viel 1-1 en de kuip was de rest van de wedstijd voor de Zwolle-aanhang.
Uiteindelijk werd de wedstrijd verloren omdat ‘senior’ Mols had besloten raak te koppen. Toch was Feyenoord niet de enige winnaar gisteravond. Fc Zwolle heeft zich bijzonder goed op de kaart gezet in zich niet de kaas van het brood laten eten door de Maasstedelingen. De supporters van FC Zwolle hebben bovendien laten zien hoe je achter je club moet blijven staan, ook na de 2-1 gingen er fakkels aan in het Zwolle vak en de hele wedstrijd lang, overstemde de fanatieke aanhang het Rotterdamse gemor!

Morgenavond is het dan eindelijk zo ver! Fc Zwolle mijn club zal het opnemen tegen het grote Feyenoord in de Rotterdamse Kuip. Al weken kijk ik stiekum vooruit naar de 28e, zal er een stunt inzitten of komt er een logische nederlaag aan?
Na overwinningen op ONS Sneek, Go Ahead en NEC is het bekertoernooi al een klein succes te noemen, maar als supporter droom ik toch van meer. Een heroische wedstrijd met een goede afloop voor de helden uit Zwolle.
De nieuwste tellingen melden dat er ruim 2000 Zwolle-fans naar de Kuip zullen trekken om hun club daar te steunen! Ook ik zal erbij zijn!

Forza Zwolle!

In de zomer van 2007 heb ik voor de derde keer in mijn leven een reis gemaakt naar Oekraine.
Net als tijdens mijn eerste twee reizen hield ik me voornamelijk bezig met ontwikkelingsprojecten in stad Beregovo, gelegen in het westen van Oekraine, aan de grens met Hongarije.
Het land vind ik bijzonder fascinerend, jarenlang leefde de bevolking onder het communistische bewind vanuit Moskou. De bevolking was gewend aan het systeem en deden precies wat van ze verwacht werd. Als er 10.000 stenen gebakken moesten worden, werd dat gedaan, niet meet niet minder. Want als je meer kon doen dan gevraagd werd, dan was je er zeker van dat de werkdruk verder opgevoerd zou worden. Nee, dan kon men toch beter maar gehoorzaam zijn en precies het gevraagde afleveren. Nu het land na de val van het communisme op eigen benen kwam te staan veranderde er veel voor de bevolking. De staat zorgde niet langer voor werk en een onderkome waardoor de bevolking moest leren voor zichzelf te zorgen. Veel mensen raakten werkloosheid wat leidde tot alcoholisme en criminaliteit.
De recente geschiedenis heeft dus voor een enorme chaos in Oekraine gezorgd, het land moet zien af te rekenen met de enorme corruptie om uiteindelijk een goede verzorgingsstaat te kunnen opbouwen.

Afgelopen zomer was ik opnieuw in het land waar ik eerder in 2003 en 2005 was geweest. Het viel me op dat het land in 4 jaar tijd enorm veranderd was. In het centrum van Beregovo, zijn veel meer winkels komen te staan, een aantal straten waren gerepareerd en aan de rand van de stad was men nieuwe huizen aan het bouwen. Het lijkt erop dat er zich in Beregovo een middenklasse aan het ontwikkelen is. Dit is positief voor de stad omdat de middenklasse ook de onderklasse kan meetrekken in de richting van economische verbeteringen. De werkloosheid zou kunnen dalen doordat er een grotere vraag gaat ontstaan naar bepaalde diensten die nu nog nauwelijks aangeboden worden. Ik zie de toekomst van de stad opzich dus positief.

Toch is er in de stad Beregovo nog enorm veel te verbeteren, de etnische spanningen tussen de rijke Oekrainers en de armere Hongaren, of de nog veel armere Roma-zigeuners zullen opgelost moeten worden. De corruptie moet verdwijnen, scholen zullen algemeen toegankelijk moeten worden en de ziekenhuizen zullen een kwaliteitsimpuls moeten krijgen.

Voor mij als Nederlander is het makkelijk even een lijstje met eisen voor een ander land op te stellen. Maar zo werkt politiek niet. Ik ben een dromer en als ik over de toekomst van Beregovo denk, dan hoop ik op een proces van verbeteringen die er toe zullen leiden dat de stad een betere plek zal worden.

Oekraine in opkomst? Dat proces zal ik in de komende jaren aandachtig volgen!