De muziek op mijn kamer staat net iets harder dan normaal. Het nummerDreamland van DJ Ross schalt uit mijn boxen. Ik zucht eens diep, neemeen slok water en trek mijn hardloopschoenen strak aan. De adrenalinestroomt inmiddels door mijn lijf.

Vandaag doe ik mee aan de ROC 5km run, met start en finsh op hetJaarbeursplein. Over ruim 2 uur zal de start zijn en daarom zit ik nuop de fiets.

Ik fiets langzaam en in een lage versnelling. Alsof ik op deze manier energie kan sparen voor de wedstrijd.

Mijn gedachten gaan terug naar 8 dagen geleden toen ik in Rotterdameen heerlijke wedstrijd liep. Zou ik het weer kunnen? Mezelf opnieuwkunnen verbeteren? De 5 kilometer tijd in Rotterdam was 22.55 zou ikdaar onder kunnen lopen?

Om klokslag 2uur sta ik voor de ingang van de jaarbeurs. Mijnstartnummer schitterd in de zon en terwijl grote groepen hardlopers meaan alle kanten voorbij lopen, wacht ik op mijn huisgenoot Richard dievandaag voor het eerst aan een hardloopwedstrijd meedoet.

Ik denk terug aan een jaar geleden toen ik voor het eerst eenofficiele wedstrijd ging lopen. Het was warm die dag in IJsselstein enik zou die dag de kwart marathon gaan lopen. Maar door mijn groteenthousiasme, de veel te snelle start en het hete weer was mijn eerstekennismaking met de hardloopsport niet bepaald positief geweest.

5 minuten later komt Richard aanlopen. We zijn er klaar voor enlopen wat heen en weer om de spieren op te warmen. Na wat rekken enstrekken lopen we het startvak in.

Omdat we niet de eersten zijn in het startvak, moeten we ons naar vorendringen zodat we niet al bij de start tegen een grote achterstandaanlopen. 5 minuten later klinkt het startschot, en weg ben ik.

In de eerste meters richting de Croeselaan schiet ik voorbij aanallerlei deelnemers. Mijn start moet wel goed zijn omdat het parcourssteeds smaller zal worden.

Al na enkele minuten wedstrijd loop ik in een klein groepje. Hettempo ligt hoog, iets te hoog zelfs. Op het moment dat ik xe9cht buitenadem dreig te raken laat ik het groepje gaan en begin ik aan mijn eigenrace.

Bij de 2e kilometer haak ik een wagonnetje aan bij een atlete vanHellas. Is dit niet laf van mij? Moet ik niet voor haar gaan lopen ommijn kracht te tonen? Nee! Niet doen! Zij traint hier vast harder voordan jij! Loop je eigen race! Als ze van je af wil moet ze zelf maarharder gaan rennen!

We lopen over het kanaal en ik ren nog steeds achter haar aan. Ikvoel dat de kracht, die ik met mijn snelle start had verloren, weerterug begint te keren in mijn lichaam. Tijd voor actie dus! Ik haal dedame van Hellas in en soepel loop ik bij haar weg.

Nu loop ik echt alleen en ik heb nog maar een kilometer te gaan. Wat ishet heet! Nu mag je niet meer kapot gaan Marco! Kom op, doe het, pakdat PR….

Mijn ogen knijp ik tot spleten, mijn armen zwaai ik harder heen terwijl mijn tempo langzaam oploopt.

Bij de stoplichten rechts, dan nog 400 meter. Ik zie de boog van definish in de verte langzaam dichterbij komen. Nog 200, mensen juichenlangs de kant van de weg, nog 100 meter, nog 50, nog 10 en dan…

Ik voel een spons in mijn nek. Het water loopt over mijn rug enbenen naar de grond. Stoom stijgt op de lucht in, ik zet mijn armen inm’n zij en kijk hijgend achterom naar het scorebord. Een grote lachverschijnt op mijn gezicht want ik weet het opnieuw een peroonlijkrecord!

5000 meter in 22.10